βάθη

Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2020

Στα μεσημέρια

Τι κρύβαμε γελαστοί στα μεσημέρια;
Θυμάμαι και ξεχνώ ταυτόχρονα,
σαν να ξεσκαρτάρω
ψευδείς μνήμες.

Γράφω λέξεις
διαζεπάμη
να κατευνάζουν τις κραυγές
που έθαψα στους τοίχους.

Ευθεία

Παρατηρώ τον ήλιο,
θαμμένο στα αχνά σύννεφα,
σαν να βρίσκομαι
στο ψηλότερο σημείο του βωμού.
Η μέρα επιταχύνει δυσαρμονικά,
οι στιγμές περνούν, άχαρα από μπροστά μας
σαν σκηνοθετικά λάθη.

Θα έρθει η νύχτα ξανά,
σαν τυπική αλλαγή βάρδιας
για να χαθεί και το φεγγάρι
και οι στιγμές πάλι θα περνούν,
απλά ωράρια σε σημειωματάρια.
Οι μέρες δεν κινούνται κυκλικά
αλλά σε μια ευθεία, βιαστικά τραβηγμένη.

Κυριακή 19 Ιουλίου 2020

Σελίδες

Αυθάδεις ημέρες,
ψευδαισθήσεις ελέγχου,
μοναχικές παρτίδες σκακιού.
Μισοφαγωμένες αναμνήσεις,
σαν κακοτραβηγμένες φωτογραφίες.

Αν άφηνα τις σελίδες
σαν τυχοδιώκτες, άραγε
να φύγουν πάνω στους ανέμους
γεμάτες λέξεις και σημεία στίξης,
θα γύριζαν ποτέ πίσω;

Κύκλωση

Τοίχοι,
τους βάφουμε τα βράδια
με μοναξιά και αδικοχαμένες ώρες.
Ματιές τρυπωμένες σε ακίνητα μοτίβα,
εγκλωβισμένα τρωκτικά.
Χαμηλώνει το ταβάνι,
μέσα από άγνωστες μνήμες.
Κάθε τίναγμα του κεφαλιού
σκυτάλη για επαναλήψεις.

Τρίτη 28 Απριλίου 2020

Αλληλουχία

Μας κυκλώνει ομίχλη,
τυλίγεται γύρω μας εμμονικά,
πεινασμένο ερπετό.
Τραντάζονται οι αιθέρες
και εμείς παραδινόμαστε
δυσαρμονικά στη στιγμή
και ονειρευόμαστε...
στους σκοτεινούς ορίζοντες.

Πέμπτη 26 Μαρτίου 2020

Στιγμές στην πόλη - Εννέα ποιήματα χαϊκού

πέφτει η βροχή

και τα φώτα της πόλης

βουτούν στους δρόμους

τα ίδια μέρη

μες απ'το υγρό τζάμι

φαντάζουν ξένα

δίπλα στους κάδους

τα κτίρια φαντάζουν

όλο και πιο γκρι

πόσο κοστίζει

η θέα στο λιμάνι

μέσα στη στάχτη;

σα νεκροφόρες

ονείρων, τα πρωινά

λεωφορεία

πλαγιάζει βουβός

ο γάτος στον κορμό και

μας περιφρονεί

καθώς περνάω

απ'τις γκρίζες κολόνες

αιμορραγούν φως

κάθεται μόνος

στο τσιμεντένιο σκαλί

τριγύρω κόσμος

μικρό λουλούδι

βγαίνει από τη σχισμή

επαναστάτης

Παρασκευή 20 Μαρτίου 2020

Μισάνθιστα

Ναυαγούμε σε στιγμές,
που στενεύουν ασφυκτικά
σαν βραδυκίνητες ώρες αιχμής,
στριμώχνοντας τους εαυτούς μας
σε χρονικά περιθώρια.

Απλώνουμε τα χέρια διστακτικά,
προς το εύθραυστο φως
μα, δεν το αγγίζουμε ποτέ,
μονάχα κρυφοκοιτάμε το αύριο
από τις λεπτές ουλές του σήμερα.