βάθη

Σάββατο 28 Νοεμβρίου 2020

Δημιουργία

Ξανά στο χείλος
του φεγγαριού
να παρατηρώ τις μορφές του Πρωτέα
με μολύβδινα βλέφαρα.

Τα πρωινά λεωφορεία

Τα πρωινά λεωφορεία,
κινητοί θάλαμοι αναμονής,
με το δειλό φως να σιγοτρίζει
στα παράθυρα.

Γεμάτα φιγούρες
που σκοντάφτουν στη σκιά τους.

Γεμάτα αποφάσεις
που πετιούνται μαζί με το εισιτήριο.

Τα πρωινά λεωφορεία
φαντάζουν πάντοτε ψυχρά
ανεξαρτήτου εποχής.

Νυχτερινοί περίπατοι / Οκτώβρης - 4 χαϊκού

σε παλίρροια
νυχτερινού ουρανού
πνίγω το βλέμμα

σε ποιες γειτονιές
τα δέντρα καρποφορούν
ολόλαμπρο φως;

θάλασσα, κλέβεις
το σκοτάδι τ 'ουρανού
πόσο μοιάζουμε

κύλησε το φως
απ' τις μακρινές λάμπες
σαν φρέσκια μπογιά

Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2020

Απ' τις γωνίες

Κοίταζέ με απ' τις γωνίες,
ρίχνε ματιές χαλάζι,
καθώς θα στρίβω το κεφάλι,
καθώς θα ακούω τους ψιθύρους,
να ραγίζουν τη σιωπή της νύχτας
σαν αδέξιοι διαρρήκτες.

Κοίταζέ με απ' τις γωνίες
και χαμογέλα,
καθώς θα πάλλεται η φωνή
πάνω σε άγνωστες λέξεις
σαν εκείνες που δεν ακούσαμε ποτέ,
μα τις γνωρίζαμε ήδη.

Αποδοχή

Άκουσα τις εμμονές,
να ουρλιάζουν σαν άρπυιες μέσα στη θύελλα,
μα δεν κοίταξα κατάματα τον ουρανό
για να μετρήσω τις πτώσεις του ήλιου.

Μέσα σε ένα κέλυφος από φως,
βρήκα μονάχα κενό
το ίδιο που βρίσκουμε
στις απότομες άκρες των εαυτών μας.

Οι πιο μοναχικές ημέρες,
είναι εκείνες που δε νιώθω ότι είμαι εγώ.

Απόκλιση

Αλήθειες που απορρίπτω
σαν αιρετικές διδαχές,
ανασκοπήσεις ημερών
που επίτηδες ξεχνάω.

Συμμαζεύω τις σκέψεις,
πληγωμένη λεγεώνα
και περιμένω τη νύχτα,
δίχως αγωνία για τα χρώματά της.

Αυτός ο λύκος,
δεν ουρλιάζει στο φεγγάρι,
απλά παρατηρεί,
τον αδειανό αβυσσόμορφο ουρανό.

Στα μεσημέρια

Τι κρύβαμε γελαστοί στα μεσημέρια;
Θυμάμαι και ξεχνώ ταυτόχρονα,
σαν να ξεσκαρτάρω
ψευδείς μνήμες.

Γράφω λέξεις
διαζεπάμη
να κατευνάζουν τις κραυγές
που έθαψα στους τοίχους.