βάθη

Σάββατο 29 Μαΐου 2021

Αστικό

Πλήθος προσώπων,

σε παρατεταγμένο χάος

περνούν με ακαθόριστο βήμα,

μπροστά από κραυγές οχημάτων

και αδιάκριτους θορύβους.

Πλήθος προσώπων

με την ίδια έκφραση,

να ερμηνεύουν το κενό

κάτω απ' τος βουβές παρουσίες

των πολυώροφων.

Σκληρό γκρίζο

και χειριστικοί σηματοδότες

και φωτεινές βιτρίνες

να στάζουν χρώμα

σαν τραυματισμένα ουράνια τόξα.

Η πόλη φοράει την τιάρα της,

κεραίες και καλώδια

και έπειτα σέρνεται,

μέσα στη μοναξιά της.

Πυρίτιδα

Όταν οι δαίμονες απλώνονται

σαν δυσωδία στον χώρο,

μέσα στα αργόσυρτα λεπτά

τραβάω μια πένα - κάνη,

να λάμπει ατσάλινη στο σκοτάδι.

Στα άφωτα 24ωρα,

άφησα ποιήματα

καρφωμένα στους τοίχους

σαν ασημένιες σφαίρες,

να μου θυμίζουν ποιος είμαι.

Οι λύκοι

Στα ψυχρότερα φεγγάρια,

οι λύκοι μου ούρλιαζαν φλόγες.

Κάθε νύχτα,

ιχνηλατούσαμε μαζί το σκοτάδι,

αφήνοντας φθαρτά ίχνη

και απόρθητους όρκους.

Ayakashi

Σχηματίζονται, σαν παραισθήσεις

κοσμικές πλώρες

στις άκρες του νου.

Ποιος οδηγεί - ποιος οδηγείται;

Μέσα στο χάος,

κράτησα μια πένα

να γεννά το θαύμα.

Σε κάθε τρικυμία

οι στίχοι μου

υδάτινα κτήνη.

Σάββατο 28 Νοεμβρίου 2020

Δημιουργία

Ξανά στο χείλος
του φεγγαριού
να παρατηρώ τις μορφές του Πρωτέα
με μολύβδινα βλέφαρα.

Τα πρωινά λεωφορεία

Τα πρωινά λεωφορεία,
κινητοί θάλαμοι αναμονής,
με το δειλό φως να σιγοτρίζει
στα παράθυρα.

Γεμάτα φιγούρες
που σκοντάφτουν στη σκιά τους.

Γεμάτα αποφάσεις
που πετιούνται μαζί με το εισιτήριο.

Τα πρωινά λεωφορεία
φαντάζουν πάντοτε ψυχρά
ανεξαρτήτου εποχής.

Νυχτερινοί περίπατοι / Οκτώβρης - 4 χαϊκού

σε παλίρροια
νυχτερινού ουρανού
πνίγω το βλέμμα

σε ποιες γειτονιές
τα δέντρα καρποφορούν
ολόλαμπρο φως;

θάλασσα, κλέβεις
το σκοτάδι τ 'ουρανού
πόσο μοιάζουμε

κύλησε το φως
απ' τις μακρινές λάμπες
σαν φρέσκια μπογιά

Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2020

Απ' τις γωνίες

Κοίταζέ με απ' τις γωνίες,
ρίχνε ματιές χαλάζι,
καθώς θα στρίβω το κεφάλι,
καθώς θα ακούω τους ψιθύρους,
να ραγίζουν τη σιωπή της νύχτας
σαν αδέξιοι διαρρήκτες.

Κοίταζέ με απ' τις γωνίες
και χαμογέλα,
καθώς θα πάλλεται η φωνή
πάνω σε άγνωστες λέξεις
σαν εκείνες που δεν ακούσαμε ποτέ,
μα τις γνωρίζαμε ήδη.

Αποδοχή

Άκουσα τις εμμονές,
να ουρλιάζουν σαν άρπυιες μέσα στη θύελλα,
μα δεν κοίταξα κατάματα τον ουρανό
για να μετρήσω τις πτώσεις του ήλιου.

Μέσα σε ένα κέλυφος από φως,
βρήκα μονάχα κενό
το ίδιο που βρίσκουμε
στις απότομες άκρες των εαυτών μας.

Οι πιο μοναχικές ημέρες,
είναι εκείνες που δε νιώθω ότι είμαι εγώ.

Απόκλιση

Αλήθειες που απορρίπτω
σαν αιρετικές διδαχές,
ανασκοπήσεις ημερών
που επίτηδες ξεχνάω.

Συμμαζεύω τις σκέψεις,
πληγωμένη λεγεώνα
και περιμένω τη νύχτα,
δίχως αγωνία για τα χρώματά της.

Αυτός ο λύκος,
δεν ουρλιάζει στο φεγγάρι,
απλά παρατηρεί,
τον αδειανό αβυσσόμορφο ουρανό.

Στα μεσημέρια

Τι κρύβαμε γελαστοί στα μεσημέρια;
Θυμάμαι και ξεχνώ ταυτόχρονα,
σαν να ξεσκαρτάρω
ψευδείς μνήμες.

Γράφω λέξεις
διαζεπάμη
να κατευνάζουν τις κραυγές
που έθαψα στους τοίχους.

Ευθεία

Παρατηρώ τον ήλιο,
θαμμένο στα αχνά σύννεφα,
σαν να βρίσκομαι
στο ψηλότερο σημείο του βωμού.
Η μέρα επιταχύνει δυσαρμονικά,
οι στιγμές περνούν, άχαρα από μπροστά μας
σαν σκηνοθετικά λάθη.

Θα έρθει η νύχτα ξανά,
σαν τυπική αλλαγή βάρδιας
για να χαθεί και το φεγγάρι
και οι στιγμές πάλι θα περνούν,
απλά ωράρια σε σημειωματάρια.
Οι μέρες δεν κινούνται κυκλικά
αλλά σε μια ευθεία, βιαστικά τραβηγμένη.

Κυριακή 19 Ιουλίου 2020

Σελίδες

Αυθάδεις ημέρες,
ψευδαισθήσεις ελέγχου,
μοναχικές παρτίδες σκακιού.
Μισοφαγωμένες αναμνήσεις,
σαν κακοτραβηγμένες φωτογραφίες.

Αν άφηνα τις σελίδες
σαν τυχοδιώκτες, άραγε
να φύγουν πάνω στους ανέμους
γεμάτες λέξεις και σημεία στίξης,
θα γύριζαν ποτέ πίσω;

Κύκλωση

Τοίχοι,
τους βάφουμε τα βράδια
με μοναξιά και αδικοχαμένες ώρες.
Ματιές τρυπωμένες σε ακίνητα μοτίβα,
εγκλωβισμένα τρωκτικά.
Χαμηλώνει το ταβάνι,
μέσα από άγνωστες μνήμες.
Κάθε τίναγμα του κεφαλιού
σκυτάλη για επαναλήψεις.

Τρίτη 28 Απριλίου 2020

Αλληλουχία

Μας κυκλώνει ομίχλη,
τυλίγεται γύρω μας εμμονικά,
πεινασμένο ερπετό.
Τραντάζονται οι αιθέρες
και εμείς παραδινόμαστε
δυσαρμονικά στη στιγμή
και ονειρευόμαστε...
στους σκοτεινούς ορίζοντες.

Πέμπτη 26 Μαρτίου 2020

Στιγμές στην πόλη - Εννέα ποιήματα χαϊκού

πέφτει η βροχή

και τα φώτα της πόλης

βουτούν στους δρόμους

τα ίδια μέρη

μες απ'το υγρό τζάμι

φαντάζουν ξένα

δίπλα στους κάδους

τα κτίρια φαντάζουν

όλο και πιο γκρι

πόσο κοστίζει

η θέα στο λιμάνι

μέσα στη στάχτη;

σα νεκροφόρες

ονείρων, τα πρωινά

λεωφορεία

πλαγιάζει βουβός

ο γάτος στον κορμό και

μας περιφρονεί

καθώς περνάω

απ'τις γκρίζες κολόνες

αιμορραγούν φως

κάθεται μόνος

στο τσιμεντένιο σκαλί

τριγύρω κόσμος

μικρό λουλούδι

βγαίνει από τη σχισμή

επαναστάτης

Παρασκευή 20 Μαρτίου 2020

Μισάνθιστα

Ναυαγούμε σε στιγμές,
που στενεύουν ασφυκτικά
σαν βραδυκίνητες ώρες αιχμής,
στριμώχνοντας τους εαυτούς μας
σε χρονικά περιθώρια.

Απλώνουμε τα χέρια διστακτικά,
προς το εύθραυστο φως
μα, δεν το αγγίζουμε ποτέ,
μονάχα κρυφοκοιτάμε το αύριο
από τις λεπτές ουλές του σήμερα.

Δευτέρα 30 Δεκεμβρίου 2019

Uchi Mata

Ψηφίδες στιγμών,
να μετράμε στην πτώση,
που έρχεται δίχως κάλεσμα,
σαν κρότος που ταράζει
τον αφηρημένο νου.

Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2019

Εκβάσεις

Φεύγουν αθόρυβα ηττημένοι,
σπίθες στο λαίμαργο σκοτάδι,
στη σειρά, με τελετουργική συνέπεια,
σκουριασμένα τεχνουργήματα
σε ραγισμένη βιτρίνα
που θα αντικατασταθούν
από άλλα, ίσως πιο λαμπερά.

Υπομονετικοί προσκυνητές
στυγνής εξιδανίκευσης.
Ο χρόνος δεν ακολουθεί
και εκείνοι αθόρυβα γλιστρούν
σαν υψηλές λεπτομέρειες
σε έργο τέχνης που

δεν είδες ποτέ κανείς

Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 2019

Η σίγαση

Στέρεψε από ανέμους

το φθινόπωρο, πριν προλάβει

να σκορπίσει τις φλόγες του στη γη.

Μονάχα παγερή ηρεμία

σαν αυστηρή παρουσία

έμεινε να αποτυπώνει αμείλικτα

τις πτώσεις του ήλιου.

Μονάχα ηρεμία,

που μεγεθύνει δίχως ντροπή

τις φωνές μέσα σε ρηχές κάμαρες.

Άμορφη αλλά επιβλητική,

σίγασε δολοφονικά

του φθινοπώρου τους αυλούς.